کل نماهای صفحه

۱۳۹۶ اردیبهشت ۲۵, دوشنبه

ریزشِ ساختارِ استبداد، نیشِِ عقرب و اقتضای طبیعتش




دوست و هموطنِ مبارزِ فعالی، در فیسبوک من حضور پیدا کرد و در رابطه با دو جمله من که گفته بودم:

''فریاد آقای خامنه ایی: فتنه ! امروز سیلی خامنه ایی بر صورت روحانی نشست …''

 نظری داده که کامل سخنانِ ایشان را اینجا می آورم:

 ''نمیشه گفت که عدم تمکین روحانی, عارف و مطهری و ... و تمام کسانیکه بعد گذشت حدود هشت سال از انتخابات ۱۳۸۸ و فتوای ولی فقیه مبنی بر "فتنه " بودن اعتراضات به تقلب در نتیجه انتخابات و فتنه گر بودن موسوی و رهنورد و کروبی از حکم ولی فقیه , در واقع سیلی است به گوش اصل ولایت فقیه ؟
اصلا رای ندهیم , اما چرا به جای تو بلندگو کردن سخنان روحانی در همدان که قسمتی از خواسته های مردم است و بر علیه استبداد است - اصلا اجرا هم نشه - میاییم و به نفع خامنه یی و حسین شریعت مداری و سرداران سپاه روحانی را میکوبیم ؟ 
ببینید من به هیچوجه نمیگم کی خوبه و که بده , همه بد هستند و خوبی نیست , اما در زمانیکه قسمتی از نظام درحال افشای قسمت دیگری از نظام چرا ما بجای استفاده تبلیغاتی و افشاگری بیشتر , به تخریب گروه افشاگر میپردازیم ؟
فرصت طلبی از نوع مثبت یعنی استفاده از شرایط برای بیان حقایق حتی از دهان رییس جمهور چندان کار بدی نیست , هست ؟''
 و همانطر که مشاهده می شود، ایشان در خاتمه، از من سوالی کرده اند و من پاسخ کوتاهی به ایشان خواهم داد.
-----
دوست گرامی، نخست، قبل از هر چیز، سپاسگزارم که در صفحه من حضور پیدا کردید.
------
پاسخِ کوتاه من به سوال شما هموطنِ مبارز گرامی، در رابطه با این مسئله بسیار حساس، اورگانیک و پیچیدهِ امروز کشورِ ما:

دوستِ و هموطن مبارز و گرامی، باور کنید، گرچه جنگ و دعوای این آقایان، در ظاهر (خامنه ایی و روحانی، موسوی، رهنورد، کروبی و…) به یک ''افشاگری'' می ماند، اما این ''فرآیندِ حاصله''، نتیجهِ  درگیری های جناحیِ کلِ یک دولتِ جمهوری اسلامیِ‌ استبدادی ست، و افشاگریِ ماهیت کلِ نظام محسوب نمی شود، بلکه  در این مرحلهِ کنونی، ''فرآیندِ نیروهای مخربِ'' یک مكانيزمِ‌ دیکتاتوری (با سلسله مراتبِ تقسیمِ قدرت) در حال سقوط از ''درون''مي باشد، و در این مرحله، عملن چاره ایی برای این ''مهره ها'' باقی نمانده و نمی ماند، مخصوصن وقتی که هر کدام از آنها عملن واردِ صحنهِ قدرت می شوند.
این مهر ها در یک واکنشِ ساختاری استبدادی، و بظاهر ''به نفع مردم''، وارد صحنه شده و به یکدیگر می پردازند تا سقوطِ کاملِ نظام، اما با کمالِ شور بختی، نیروی منسجمِ جانشینی و آلترناتیو، نه در درون ایران و نه در بیرون از ایران، وجودِ خارجی ندارد و این مهره ها به اندازهِ سهمِ قدرتشان در نظامِ استبدادی، از این خلاء همچنان استفاده می کنند برای نفس کشیدن هر چه بیشتر.
فراموش نکنیم که همگی آنها، باورمندان و قسم خورده گانٍ کلِ این نظام هستند، حال چه در باطن و چه حتی در ظاهر.
البته این یک طرفِ قضیهِ پیچیدهِ اوضاع و احوالِ مهره های وابسته به ''استبداد'' است و از طرفِ دیگر، نقشِ خودِ ما مردمِ ''استبدادزده''، که خواسته یا ناخواسته، در برقراریِ این وضعیت ''دهشتناک'' سهیم هستیم، که تشریحِ آن در چند خط ، میسر و خلاصه نمی شود.
 از طرفی، با نبودِ  یک نیروی منسجم به عنوانِ ''آلترناتیوِ جانشینِ'' رژیمِ جمهوری اسلامی و گذرِ زمان،  هر کدام از ما، به دلیلِ هم زیستی در یک مسیرِ طولانیِ استبدادی، رفته رفته به ''مستبدانِ کوچی'' تبدیل گشته و بار آمده ایم، و به زعم و برداشتِ خود،  سعی بر این داریم که شاید بتوانیم، حتا با یک حضورِ نمایشی در فرصتِ بدست آمدهِ  انتخاباتی، فضایی را برای یک تحول و یک زندگی بهتر باز بکنیم و رقم بزنیم! (در این مورد، فقط زمان می تواند  قضاوتِ عادلانه ایی را در بر داشته باشد).

در این میان،  نیروی های چپاولگر و مخربِ ''استمرارطلب'' از یک سو  و ''اصلاح طلبان قدرت مدار'' از سوی دیگر، از این وضعیتِ موجودِ بلاتکلیفی و این آشفته بازار، سود می جویند و رازِ بقایش در همین بلاتکلیفی هاست و کارشان، گاه، آب بر آتش ریختن است و گاه، ''آب در هاونگ کوبیدن'' و بس.

البته با در نظر گرفتن انچه گفته شد، من كاملن با شما موافقم كه از جهاتی، این مهره ها يكدگر را افشا ميكنند، اما فقط در ''محدودهِ نظام''البته، این نو افشاگری ها، کارآمد هایی هم دارد، اما نشانهِ صداقتِ ‌انها به ارزش و حقوق شهروندی نیست. تمامِ این واکنش ها، نشانه های دقیق و روشنی از یک ''فروپاشیِ ساختاریِ یک نظامِ استبدادی''.
 با در نظر گرفتنِ انچه گفته شد، فراموش نکنیم که سیلى خامنه ايي هم تأییدیه ای ست بر صحبتِ خودِ شما. هرکدام از مهره ها با در نظر گرفتنِ جایگاهِ قدرتشان، هر کجا ''سیلی'' بر دیگری بزنند، نشانه نزدیکتر شدنِ استبداد، به ایستگاهِ آخر است، یعنی فروپاشیِ  کلِ ''نظامِ استبداد''، و البته با این مردمی که ما باشیم، (که هموارهِ از حق حقوقِ شهروندی خود، کماکان، بی خبریم!) هیچ تضمینی برای جایگزین کردنِ  ''آزادی''، در برابرِ جایگزینیِ یک استبدادِ نوعِ جدیدِ دیگری هم وجود ندارد.
 اينجا هر كدامشان زورشان بيشتر است، بيشترين حمله ها را مي كنند تا انحطاط كامل. اين ''مكانيزم فروپاشى'' می باشد بنابر اين فرقى نمی كند چه كسى به چه كسى حمله ميكند، مهم اين است كه ''حمله ميكند''.
 تنها چيزى كه در اين ساختار و مكانيزم ''حذف'' رقیب، برای ماندنِ در قدرت، ارزش نیست، همانا، ''دفاع از حقوق مردم است''.
 اقتضاى طبيعت قدرت اين است، يعنى همان ''نيش عقرب''. حال آقای خامنه ايى در ظاهر، عقرب بزرگ است و ديگر مهره ها، عقربهاى هاى كوچك و کوچکتر. آنها چاره ایی بجز نیش زدنِ یکدگر ندارند. اقتضای طبیعتِ قدرتِ آنها، همان ''نیشِ عقرب بر حسبِ اقتضایِ طبیعتش'' است و بس.

اما وقتی بیشتر دقت بکنیم،  اینبار ''سیلی'' خامنه ایی، بر صورتِ روحانی، دو معنای بسیار مشخص دارد و گویای این است که:

۱- آقای خامنه ایی را ترس برداشته، او حتی مشروعیتِ ولایتِ فقیه  در درون نظامِ خود را، هر روز بیشتر از دست داده و میدهد و ناچار است که بگوید: من، منم، فقط منم و هنوز ولایتِ فقیهِ من حرف اول را میزند. او (مثل دیکتاتور های بزرگ) در خلوتِ‌ خود اینگونه تصور میکند: نکند که غفلتی بکنم و کسانِ دیگری در درونِ استبداد جای من را بگیرند و دمار از روزگار و خانوادهِ من در بیآورند (یعنی همان مکانیزمِ التزامیِ ''حذف'' در درونِ ساختارِ استبداد و ''تنهایی دیکتاتور'')
بگفتهِ‌ افرادِ بسیاری در درون رژیم، حتی خمینیِ بیمار را هم کشتند، احمد خمینی را کشتند، بهشتی را کشتند، رفسنجانی را کشتند پس اگر بتوانند هیچ رحمی هم به خامنه ایی نمی کنند، البته همانطور که گفتیم، اگر رقبای او از پس او بر بیآییند، حتمن این کار را خواهند کرد، بنابراین  خامنه ایی چاره ایی  به جز حمله ندارد، اول به قول او به ''دشمنِ خارجی'' و بعد به دشمنانِ داخلی و ''فتنه گران''، و این، نقطهِ نهایی و ایستگاهِ آخر و انتهای مستبدانِ است، هر  هر روز تنها و تنها تر میشوند تا مرحله سقوط نهایی؛
۲- اینکه، به زعمِ خودش،  فقط با مطیع کردنِ صد در صدی و ترساندنِ  رقیبانِ بظاهر، اصلی و خطرناک، (ریاست جمهوری، رئیس قوه قضاییه و... )، و ترساندنِ رقبای دیگر،  تا می شود بر تخت پادشاهیِ ''شیخِ‌ شیخان'' تکیه بزند و  بیشترین زمان را بخرد، چون اگر این کنترل را از دست بدهد کارش تمام است، در این لحظات او به تمام افراد مشکوک است، حتا خودی ها، اما باید بداند که به آخر خط رسیده است، اما اقتضای طبیعتِ قدرت این است که تا انحطاط کامل، از ابزارِ خشونت استفاده بکند.

و اما در رابطه با جوِ حاکم بر این انتصابات، یا ''انتخاباتِ نمایشی،  نظرِ شخصی من  این است که:

در حالِ حاضر،  چه در ایران و چه درمیان نیرو های مخالف نظامِ استبدادِ در خارج از کشور، یک جوِ ناپایدارِ ''تفتیشِ عقایدِ رنسانسی'' و تفرقه افکنی بین ایرانیان، در حالِ شکل گرفتن است . این خط کشیهای جناحی، با یک رشدِ بی سابقه و ''قارچ سرشت''، بر حول محور اینکه ''چه کسانی رای میدهند و چه کسانی رای نمی دهند''، در حال شکل گرفتن می باشد. 
شخصا، راهکارِ ''تحریم'' را از همان آغازِ استبدادِ دینی، برگزیدم و هرگز در این نظام غیر دمکراتیک و تبعیض گرایانه، رای ندادم.
 نه به ''جمهوری اسلامی'' و نه به هیچ کسِ دیگر. 
همچنان  در برابرِ این نظام تبعض گرایانه، گزینه ''تحریم'' را بهترین گزینه میدانم و آن را برگزیده ام و همواره بیان کرده و می کنم، آنهم به دو دلیل روشن، (حداقل برای من )
۱- احترام به حق و حقوقِ انسانی و حسِ مسئولیتِ ''خودم''، قبل از  فکر کردن، به ''جامعه'' و کشورِ عزیزم ایران.
 نه استبداد مبتنی بر یک ایدئولوژی خاص، نه جامعه، و نه هیچ قدرتی، نمی تواند از من استفاده ابزاری بکند و مرا در برابر ارزش های انسانم، مجبور به اطاعت بکند، بنابراین اجازه نمی دهم که کسی یا دولتی به زور و تهدید و استبداد، برای من تعیین و تکلیف کند؛ (وظیفهِ خود سازی و درونگرایی انسانی)
۲- مسئولیتِ ''منِ نوعی'' به عنوانِ یک عضو، در برابرِ خانواده خودم و جامعه خودم، یعنی ایرانِ عزیزم این است که:
 اگر به نگاهِ من، جامعه و خانواده، در یک حرکتِ اجتماعی اشتباه بکند، من  به خاطرِ عشقِ به همان خانه و جامعه و کشورم، مسئول هستم که ''همرنگِ جماعت'' نشوم و فضا و شانسِ ''الگو شدن'' خود را، در خانه و کاشانه و جامعهِ خودم، از دست ندهم، و اسیر ''مصلحت اندیشیِ''  یک ''روند و فرایندِ ناپایدار'' نشوم، مخصوصن وقتی که نه در ''تئوری'' و نه در ''عمل'' این عمل را، پایدار ندانسته و نمی دانم. همچنان با امید و تلاش روزمره، بر روی آرمانهای حقوقِ انسانی و شهروندی خود می مانم و به انها اسرار میورزم، بی هیچ قید و شرطی، تا شاید بتوانم یک ''راهکار و الگو''، را برای جامعه خود، به ارمغان بیآورم و این فرصت را، از خودم و جامعهِ خودم نگیرم. (همانطور که قبلن گفتم،  منظور از ''من''، مسلمن ''منِ نوعی'' میباشد، نه ''منم منم کردن های خود محورانه )
هزینه این استبدادِ دینیِ ۳۸ ساله، ایران را به ورطهِ نابودی کشانده و متاسفانه این هزینه های سنگینِ انسانی، محیط زیستی و اقتصادی، غیرِ قابلِ جبران و فراموشی ست.
اما در عینِ حال و با کمال روشنی و شفافیت، بر این باورم:
 ''کسانی که مردمِ ایران را، بخاطرِ رفتن یا نرفتن، شرکت کردن یا شرکت نکردن، در یک انتخاباتِ نمایشی و رای دادن یا ندادن، ''شریک جرمِ استبداد می دانند''، گفتار و رفتارشان، کاملن ''ناپایدار'' است و غیرِ‌قابل توجیه و بر خلافِ حق و حقوقِ بشری''
آنها کاسه داغ تر از آش می شوند و به حریم شخصی و آزادیِ و حقِ انتخابِ انسانها می تازند، (حتی اگر مثل من، در طرفِ هوادارانِ ''تحریم''‌ قرار  بگیرند).
موافقان و مخالفان با ''تحریم''، می توانند پیشنهاد خود را به جامعه عرضه بکنند  اما نمی توانند یک جوِ ''تفتیشِِ عقایدیِ و انگیزیسیونی'' را رقم بزنند و مردمِ استبدادزدهِ  را بخاطر رای دادن یا ندادن، ''شریکِ جرم و جنایتِ رژیمِ استبدادی بدانند'' و بین مردم خط کشی بکنند، حتی با آگاهیِ کامل از اینکه، همواره این استبداد، استفاده ابزاری خود را از این انتخاباتِ نمایشی، کرده و خواهد کرد.
پیشنهاداتِ موافقان و مخالفان با ''تحریم''، در حدِ یک نقدِ ریشه ایی قابلِ احترام هستند و نمیوبایست از حد و مرزِ نقد، به تعرض و شکستن حق و حقوقِ انسانی منجر شوند.
شرکت کردن یا نکردن، رای دادن و یا رای ندادنِ یک هموطنِ باورمند به راهکار برگزیده اش و استفادهِ ابزاریِ  رژیم جمهوری اسلامی از این ''انتخاباتِ نمایشی'' یا بهتر بگوییم، انتصابات، دو معقوله جداگانه می باشند و می بایست این دو معقوله را جدا از هم، موردِ بررسی قرار داد. 
هر انسان حق انتخاب دارد و می تواند در انتخابش، اشتباه هم بکند، اما این حقِ انتخاب شرکت را هرگز نمی توان از او ستاند. 
 در استبداد دینی ولایت فقیهی، ''رای سیاسیِ حقیقی'' وجودِ خارجی ندارد، چون آزادی بیان وجود ندارد. مگر فراموش کرده ایم که خود آقای خمینی گفته بود، رای یک عمل ظاهری ست و فاقد ارزش و فقط برای دلخوشی مردم!.
کلام آخر اینکه، شخصن مخالفِ کسانی هستم که در یک جمع بندی، رای دهنده یا تحریم کنند گان را ''شریک جرم و جنایت این رژیم'' میدانند.
پیش بینیِ من این است که در همین انتخابات نمایشیِ چند روزهِ آینده، همانطور که قبلن هم گفته بودم، تعدادِ بسیاری از هموطنان، به روحانی رای خواهند داد و باز بر این باورم که جنبشِ سبزِ بر خواب رفته، تا حدودی از خواب برخواسته و به گونه ایی سپر بلای روحانی می شود، با شعار محوری ''میرحسین''، برای ضربه زدن به ولایتِ فقیهِ خامنه ایی!.

 و اما فراموش نکنیم که به گفته آقای خامنه ایی، شرکت انبوه در این انتخابات نمایشی، در هر صورت به نفع رژیم است و باز هم فراموش نکنیم که حرف آخر را هم، ''ولایتِ فقیه'' خواهد زد. گزینه احمدی نژاد و تقلب در باز خوانی شمارش رای هرگز از یادِ‌ملتِ ایران نمی رود، و جامعه همچنان هزینهِ این استبداد را می پردازد، اما نمیبایست فراموش بکنیم که در هر صورت، ایران خانهِ ماست و در هر صورت، چه رای بدهیم و چه رای ندهیم، به عنوانِ ''یک ملت'' با هم  هستیم و با هم خواهیم ماند.
 من و دوستانی چند، نظر و ''راهکارِ خود را، به عنوان و در قالبِ یک پلاتفرم مدنی، در یک نگاهِ ''همگرایی پایدار ایرانیان'' ارائه کرده ایم)

با تشکر از توجه شما


مسعود اسماعیلو۱۴ می ۲۰۱۷ میلادی

۱۳۹۶ اردیبهشت ۲۱, پنجشنبه

ناپایداریِ واژهِ ''بیخود'' و توانِ معناییِ ''خود''




سخنی کوتاه در حوزهِ  زبان گفتاری و نوشتاریِ ایرانیان و فارسی زبانان



هر کدام از ما ایرانیان، بی تردید، بارها و بارها، از واژه ی ساده و بی آلایش، اما کلیدی و پر محتوای ''خود'' و ''بیخود''، استفاده کرده و می کنیم، اما طبقِ برخی از سهل انگاری ها و کدهای رفتاری و عادت های ناپایدارِ روز مرهِ ایی و بی توجهیِ مستمر، به مفهوم و معنای این دو ''کلید واژه''، از آن ها عبور کرده و همواره از توان و عمقِ  معناییِ آن غافل می مانیم.

در حین زندگیِ روزمره، بار ها و بار ها از یکدگر شنیده و گفته ایم:
بیخود کرد؛ بیخود می کنی؛ بیخود می گوید؛ بیخود  حرف می زند؛ بیخود  حرفیست؛ بیخود این کار را می کند؛ بیخود شلوغش می کند؛ بیخود شلوغش میکند؛ بیخود شادی می کند؛ بیخود غم می خورد؛ بیخود می کنند؛ بیخود بهش پریدم؛ بیخود به من پرید؛ بیخود داد می زند؛ بیخود عصبانی می شود؛ بیخود عصبانی شدم؛ و  ….

''بیخود'' بودن، چه معنی میدهد!؟
برای فهم این واژه سادهِ ''بیخود''، با پسوندِ ''بی'' (بی +خود) ، نخست، نیاز است که نگاهی  به معناییِ واژه ِ ''خود'' بیاندازیم، سپس به معنای پیشوندِ ''بی''.

۱- واژهِ خود، به معنای وجود، ذات، نفس، اگاهیِ جوهری و ماهیتیِ هر شخص و ماهیتِ هر چیزِ دیگر

۲ پیشوندهای ویپَد (= نفی، انکار)
پیشوند ''بی''، تکواژ وابسته ای است که به آغاز واژه‌ای می‌ چسبد تا معنای دیگری از واژه بسازد.
 پیشوندِ ''بی'' یک پیشوند نفی و انکاری ست (پیشوند بی bi = ویپَد  (سنسکریت:وی) ، مانند: بی نام، بی خرد، بی عقل، بی زبان، بیکار، بی گناه، بی خود


معنای ''خود'' با معنای ''من'' متفاوت است.
 هر ''خودی'' می تواند ''من'' باشد، اما هر ''من ی'' الزامن ''خود'' نیست، پس  بنابراین  واژهِ ''من'' همیشه به معنای ''خودم'' نیست و همچنان، ''من'' می تواند با و از ''خودِ خود''، بیگانه هم، باشد.
شاید، درک و برداشتِ معناییِ این واژهِ فارسیِ ''خود''، که در نخست، آسان و ساده  بنظر میرسد (و روزمره، موردِ استفادهِ ملیونها ایرانی و فارسی زبان قرار می گیرد) آینقدر هم، درک و فهمِ  راحت و آسانی نیست.

سوال اینجاست که، آیا در گذرِ زمان، از معنای ریشه ایی، ذاتی، محتوایی و پر اهمیتِ این واژه،  دور شده ایم؟ 

چرا همواره از معنای عمیق و ''کلیدی'' واژهِ ''بیخود''، غافل مانده و می مانیم!؟

 و در نهایت، چرا در برابرِ واژهِ  ''بیخود'' اینقدر بی تفاوت شده ایم و  هیچ حسِِ عمیقی به درک و فهمِ آن نداریم و  چرا به این مسئله مهم، آنطور که باید و شاید، عمیقن فکر نکرده ایم!؟

آیا حقیقتن، این اولین بار است که به این موضوع از این دید و زاویه، نگاه و اندیشه می کنیم !؟

''بیخود''، یعنی ''خالی'' از خِرد و جوهرِ انسانی ''خود''، یعنی ''بدونِ خودِ‌ خود''،  یعنی در نظر نگرفتنِ ''توانِ جوهری و حرمتِ انسانیِ نهادینه شده در خود'' و در نهایت، یعنی تنها ماندن با منیتِ خویش.

 اگر جوهر و خردِ انسانی با زبان و اندیشه و رفتار ما هماهنگ و همگرا نشود، ما عملن انسانِ ''بیخودی'' می شویم.
بنابراین شاید می توانیم بگوییم که در حوضه علوم انسانی،''با خود بودن'' یعنی همواره و بطورِ مستمر، با مجموعه  کد های رفتاریِ پایدارِ ذاتی و خردِ انسانی، زیستن و ''همگرا''  شدن، آن هم یک ''همگراییِ پایدارِ انسانی''.

اگر ''با خود'' باشم، سخنِ ''بیخود'' نمی گوییم، اگر ''با خود'' باشم، رفتار های نا شایسته و'' بیخود'' انجام نمی دهم، اگر ''با منِ خود'' باشیم، به کیش شخصیت اجازه نخواهیم داد تا ''من'' را از ''خودم'' تهی کند، و از من شخصِ''بیخودی'' بسازد.
این مسئله سالهای سال مرا ''با خودم'' و رفتار های خودم درگیر کرده و همچنان درگیرِ آنم،  که چرا، اکثرِ اوقات، به آسانی ''بیخود'' می شوم؟ شاید پاسخ این است که  برای ''باخود'' شدنم نیاز به یک تمرین و تغییر و تحولِ روز مرهِ  رفتاری و اخلاقی دارم.
 به همین خاطر با ''خودِ خودم'' خلولت کرده و ''من'' را در برابرِ طوفانِ نقد و انتقاداتِ ''خودِ خودم'' قرار داده تا شایدِ به یک ''خود باوریِ‌خردمندانه'' برسم نه ''من باوری'' و ''خودپسندی''.

این سفر به اعماقِ ''بیخود'' بودنم ها، مرا بر آن داشت که سال ها پیش، در  زمستانِ سردِ ''بیخودی هایم'' در زمستانِ سالِ ۱۳۷۵ شعری بسرایم، به عنوانِ ''من با منِ خویشم'' 


من با ''منِ'' خویشم

من با منِ خویشم که، در این لحظه، کجایی!؟
باید که در این لحظه، تو نزدیک شوی، دور چرایی!؟

در آینهِ خود، تو نبینی کس دیگر
گر، خود بشوی، چشم شوی، کور چرایی!؟

با دل، چو نَخَندی، همواره، تو آسیب پذیری
با خندهِٔ دل، زنده شوی، مرده چرایی!؟

مسولیتِ دَم بپذیر و بشو مسئول                 (دَم = نفسِ روز مره)
با واژهِٔ مسئول، آزاده شوی، زور چرایی!؟

راحت طلبی زشت کند چهرهٔ دل را
از فطرتِ زیبای ''خودت''، دور چرایی!؟

باید که تو از تجربها درس بگیری
از تجربه، محکم بشوی، هرزه چرایی!؟

غم بسته ترا گوشهٔ زندان؟، غم بسته ترا گوشهٔ زندان!؟
گر عشق شوی، باز شوی، بسته چرایی!؟

در ''خود بودن''، ریشهِ امید، جوان است
امید کند گرم تو را، سرد چرایی!؟

چون عزم برفتن بکنی راه روان است
در راه دلت، در بشو، دیوار چرایی؟

در راه وطن، جمله تو جان باش
چون جان بشوی، سروی و افتاده چرایی!؟      (سرو=درختِ بلند قامتِ و نمادِ ایستادگی)

در قالب ''هستی''، تو بخود شکل گرفتی
این شکل تو اِنسان بُود، آنسان، تو چرایی!؟     (آنسان= آن گونه)

چون ''خود'' نفروشی، به بهشتی تو بیارزی
قیمت نبود بر تو، چونه زنِ بازار چرایی!؟

با دوست سخن گو که با تو بشود یار
با داشتن یار، شیرین بشوی، تلخ چرایی!؟

از ''من''، به ''منِ خود''، تو سفر کن ....  از ''من''، به ''منِ خود''، تو سفر کن، 
''باخود'' چو شدی، ''خود''، پاسخ به تمامی چرایی

من با منِ خویشم که، در این لحظه کجایی !؟
من با منِ خویشم

زمستان ۹/۱۱/۱۳۷۵
مسعود



۱۳۹۶ فروردین ۶, یکشنبه

نامه سرگشادهِ کوتاهِ من به آقای دکتر مهدی خزعلی: از کاندید کردنِ خود برای ریاست جمهوری، انصراف بدهید


وقتی دو هفته پیش، مطمعن شدم که شما خود را کاندید ریاست جمهوری خواهید کرد، دو سه روز پیش در دو نوبت، در تلگرام و در تویتر از شما خواستم که این انتصابات (انتخاباتِ انتزاعی و صوری) را تحریم کنید و در آن شرکت نجویید و همچنان به مبارزات اجتماعی و عدالت خواهی خود، خارج از دایرهِ قدرتِ این رژیم ادامه بدهید و اعتبارِ مبارزاتیِ خود را نسوزانید. 
 در تویتر بسیار کوتاه با یک جمله از شما خواستم که انصراف بدهید و یک کپی از نامه خود به آیت الله منتظری و پاسخ ایشان به من، در رابطه با انتخابات دور دوم ریاستِ جمهوری آقای خاتمی را برایتان ارسال کردم. این نامه و پاسخ،  در سال ۱۳۸۰ گویایی بسیار داشت و  چه بسا که در حالِ حاضر و  با پشتِ سر گذاشتنِ  آن تجاربِ بسیار تلخ  آقای خاتمی،  امروز گویاییِ‌ آن نامه و پاسخ، دو صد چندان معنا دارتر و روشنگرتر و کارسازتر می باشد.
بیاد شما می آورم که  چند سال پیش آن دو نامه من و پاسخ های آیت الله منتظری در وبلاگ خودم و سایتِ  ''خودنویس'' علنی شد، همچنین در سایت های دیگر.
------

حال امیدوارم که این بار شما از کاندیدا کردنِ خود، انصراف بدهید و خود را مهره سوخته در یک رژیمِ استبدادی نکنید و همچنان خارج از قدرت جمهوری اسلامی بمانید و به مبارزه، برای استقرارِ استقلال و آزادیِ کشور و ملت ایران، که آرزوی ملّیِ دیرینه ایی می باشد، ادامه دهید و همچنان تلاشِ مدنی  بکنید.
شما اگر خود را برای ریاست جمهوری امسال کاندید بکنید، شک نکنید که رد صلاحیت می شوید و فکر میکنم که خودتان هم خوب از این موضوع مطلع هستید و خوب می دانید که استبداد یک محورهِ آقای خامنه ایی کوتاهی نخواهد کرد و اگر احیانن، ''یک در صدهزار'' هم رد صلاحیت نشوید! که حتما می شوید، این به آن معناست که روحانیونی میخواهند در برابر استبداد ولایت فقیه قد علم بکنند (که باز هم بسیار بعید است، فقط یک روحانی بالا مقام، این کار را کرد و او آیت الله منتظری بود و بس). در صورت قبول صلاحیت شما،  کارِ آقای علی خامنه ایی  به عنوان ولایتِ فقیه تمام است، و فعلن این امر بسیار بعید و غیر ممکن  به نظر می رسد و شما به آن آگاه هستید.

 فراموش نکنیم که ''آزموده را آزمودن خطاست''، بنابر این با دقت به پاسخ آیت الله منتظری توجه بکنید که میگوید: حقيقت اين‌است که با قانون اساسی فعلی ايران که همه اهرم‌های قدرت در اختيار رهبر قرارداده شده، بدون اين که پاسخ‌گو باشد و مسئوليت‌ها، بر عهده رئيس جمهور قرارداده شده بدون اين که اهرم‌های قدرت را در اختيار داشته باشد، اگر از باب فرض، امام زمان هم رئيس جمهور شود، قدرت هيچ کاری را ندارد. اين امر تضاد واضحی است در قانون اساسی که بايد اصلاح گردد.

بنابراین و بی تردید، گزینه ''تحریم'' این انتضابات ۹۶ برای شما بهترین گزینه در داخل کشور می باشد، همانطور که در زندان و در  اعتصاب غذا، راهپیمایی ۲۲ بهمن را تحریم کردید و این تحریم به اعتبارِ مبارزاتی مدنی و اجتماعی شما، بسیار افزود.
در ضمن اطلاع دارم که آقای دکتر ملکی و چند شخصیت مبارز دیگر هم، گزینه ''تحریم'' را به شما پیشنهاد کرده اند.
امید است که شما اگر واقعن میخواهید، تحولِ مثبتی در فرایند و روندِ مبارزاتی داخل کشور، برای استقرار آزادی و استقلال کشور رخ بدهد و  همچنین این تحول پایدار بماند، و پاسخ روشنی باشد به استمرار طلبان این نظام استبدادی،  می بایست با عزم و اراده ایی راسخ، از کاندید شدن خود صرفه نظر بکنند.
در پایان این مطلب، به عنوان ضمیمه، دو نامه خود به آیت الله منتظری در رابطه با هشدار من به دور دوم انتخابات آقای خاتمی و پاسخ ایشان به من را می آورم که می تواند بسیار راه گشای کارتان باشد.

تا آخر کار ز آتش بوتهِ عشق
ترسا که برون آید و رسوا که شود

مسعود اسماعیلو
۲۵ مارس ۲۰۱۷ میلادی
---------------

نامه اول من به آیت‌الله منتظری و انتقادهای تند مرحوم منتظری به خاتمی:
سید محمد خاتمی «مقامی بی‌خاصیت و ثناگو» است!
--------
به نام خدا
با سلام و خسته نباشید و امید سلامتی کامل شما

آقای منتظری از شما خواهشی داشتم، به آقای خاتمی پیام مرا به عنوان یک ایرانی که ۲۲ سال در راه آزادی و استقلال ایران مبارزه می‌کند را به ایشان بفرمایید و به ایشان بگویید که در انتخابات ریاست جمهوری شرکت نکنند و بگذارند ملت راه خود را برای استقرار آزادی و استقلال به دست بگیرد چون که قادر به این کار است.
در این رژیم حتی یک فرشته هم تبدیل به شیطان می‌شود، اگر ایشان می‌خواست کاری بکند ۲۲ میلیون رأی داشته! امید کاذب برای ملت ایران زیان‌آور است. این رژیم، باطل است و در آن نمی‌توان به دنبال حق گشت. حق در مقابل باطل است.
به ایشان بگویید تبلیغ رژیم به ضرر مردم است. امیدوارم که ایشان خود را کاندیدا نکنند. در ضمن نظر شما را می‌خواستم بدانم، آیا اگر مردم بخواهند این نظام را عوض کنند مخالف اسلام است؟!
آقای خاتمی گفتند که اگر کسی با این رژیم مخالفت بکند دشمن اسلام و ملت است. شما چه فکر می‌کنید؟ تغییر رژیم حتی اگر اسلامی هم نباشد حق یک ملت است.

شاد و پیروز باشید
مسعود اسماعیل لو
------------
پاسخ آیت‌الله منتظری

باسمه تعالی
پس از سلام و تحیت

اولاً: این‌جانب با ایشان ارتباط ندارم و از پیام دادن به ایشان معذورم، به‌علاوه اگر ایشان با آن استقبال مردمی که در آغاز نسبت به ایشان انجام شد و با این موقعیت فعلی که تبدیل به یک مقام بی‌خاصیت ثناگو شده‌اند، وظیفه فعلی خویش را تشخیص ندهند، پیام من قطعاً اثری نخواهد داشت.

و ثانیاً: حقيقت اين است که با قانون اساسی فعلی ايران که همه اهرم‌های قدرت در اختيار رهبر قرار داده شده، بدون اين که پاسخ‌گو باشد و مسؤوليت‌ها، بر عهده رئيس جمهور قرار داده شده، بدون اين که اهرم‌های قدرت را در اختيار داشته باشد، اگر از باب فرض، امام زمان هم رئيس‌جمهور شود، قدرت هيچ کاری را ندارد. اين امر، تضاد واضحی است در قانون اساسی که بايد اصلاح گردد.

و ثالثاً: بر حسب اصل اولی هیچ‌کس بر دیگری ولایت ندارد، فقط خدا که خالق ما و مالک تار و پود ماست حق مالکیت بر ما دارد، و خداوند حق مالکیت را به خود انسان‌ها واگذار نموده که برای اداره امور سیاسی و اجتماعی کشور کسانی را که صلاحیت دارند با رعایت شرایط و موازین عقلی و شرعی انتخاب نماید و او در برابر ملت و نمایندگان آنان مسؤول است و باید پاسخگو باشد و تفصیل در نامه مختصر نمی‌گنجد.

إن‌شاء الله سالم و موفق باشید
۱۴/۱/۱۳۸۰




نامه دوم من  به آیت‌الله منتظری  و پاسخ ایشانبه من

«به نام خدا
با سلام و تبریک سال نو به همگی شما

آقای منتظری از شما خواهشی کرده بودم در رابطه با کاندیدا شدن خاتمی، نمی دانم دریافت کردید یا نه؟ لطف کنید به ایشان پیغامی بفرمایید و بگویید که بهترین کار ایشان کاندیدا نکردن خود می باشد. با شرکت نکردن خود ریشه استبداد خشک خواهد شد.
امیدوار هستم که حرف ما را بها دهید. موفقت ایشان در گرو جدایی از رژیم است. در صورت کناره گیری از کاندیدای ریاست جمهوری او، از او حمایت خواهیم کرد. شاید آخرین فرصت خوب برای او می باشد. او باید مردم را انتخاب کند نه قدرت را!!!
مسعود اسماعیل لو»


پاسخ آقای منتظری:
«باسمه تعالی
پس از سلام
پیام جنابعالی پاسخ داده شد. در این موضوع به نظر می رسد حق با جنابعالی است؛ ولی من از پیام دادن به ایشان معذورم، اولاً ارتباط ندارم و ثانیاً «لا رأی لمن لا یطاع» [کسی که از او اطاعت نمی شود، رأیی ندارد].

إن شاء الله موفق باشید
۱۶/۱/۱۳۸۰


 حسینعلی منتظری»


۱۳۹۵ آذر ۱۳, شنبه

نامهِ سرگشادهِ و پیشنهادِ من به گردانندگانِ نشست طرحِ ”آیندهِ ایران” - مسعود اسماعیلو



نخست و آنچه مرا به عنوان غریب آشنا، به شما پیوند میدهد، عشق و علاقه به خانه مشترکمان ایران و ”آیندهِ ایران” است و همچنین نشانِ مهر و دوستی به هموطنانم، در هر کجایِ این کرهِ خاکی، بنابر این آنچه را که به صراحت می گویم و می نگارم، نشان از صداقت و مهر و دوستیِ‌ من با شما هموطنان گرامی ست، و آرزوی ایرانی آباد و مستقل و آزاد.


شک ندارم که پشت پرده های ابهام موجود و نقد و انتقادات، دوستی و سربلندیِ بیشتر در انتظار ما ایرانیان است. همانطور که جداگانه خدمت جنابِ حسین لاجوردی عرض کرده ام، یکی از منتقدان سرسخت این ”طرح و روش هستم”، چه در ”یکی از اصول پایه ایِ مشروطِ” شما و چه در ”روشِ و فرایندِ کار شما”، اما از آنجا که نگاهِ من برای ”آینده ایران” یک نگاهِ ”همگرا و پایدار و ملّی” ست و ”همگرایی” را ”پادزهرِ” جدایی و ”واگرایی ها” می دانم، و از آنجا که فکر می کنم، ”مخرج مشترک اهداف و عدالت خواهی های ما، برای ایرانی آباد و آزاد، بسیارند”، همچنان، همگام، همپا و همراهِ تمامِ هموطنانی می مانم، که در این راه تلاش می کنند.
در این نوشتار سعی میکنم بطورِ مجزا، در ”چهار قسمت” و خلاصه، به اصلِ مسائل بپردازم
قسمت اول 
آمده ها و اشاره ها و نقدِ من از متنِ دعوتنامه و اصول و روشِ شما
آمده ها و اشاره های شما:
۱- اشاره به ”دلیلِ ماندگاری رژیم” بخاطرِ ”نبود اپوزیسیونی کار آمد” و ناگزیر، جستجوی یک پاسخ به سوالِ ”چه باید کرد؟”؛
اشاره به دو اصل به عنوانِ پیش شرطِ همیاری و همکاری و همگرایی
۲- ایجاد برابری در چهارچوب یک پارچگی ایران؛
۳- سرنگونی رژیم جمهوری اسلامی در تمامیت، کلیت و موجودیت آن؛
۴- درخواستِ نشست بر سرِ یک میزِ گرد، مشروط به پذیرش دو اصول پیشنهادی شما!
نقد و پاسخ به اشاره ها
پاسخ به اشاره ۱
می پندارم که ماندِگاری رژیم، فقط در نبودِ ”اپوزیسیون کار آمد” نیست، بلکه نبودِ یک ”اندیشهِ پایدار” در بستر و بطنِ جامعهِ ”خشونت زده” و ”استبدازده” و ”استبدادزدگی در رفتار همگیِ ما ایرانیان” می باشد، چه سلطه گر و چه زیرِ سلطه.
– این معضل، ریشه در یک خلاء ”فرهنگی” دارد نه ”سیاسی”.
شناختِ این خلاء، اولین قدمی است برای جستن یک پاسخ درخور و روشن، که حقیقتن ”چه باید کرد” یا به عبارتی دگر، می بایست همگان (شهروندان در هر لباس، روشنفکران و سیاسیون) به روشنگری و فرهنگ سازی یک الگوی اجتماعیِ ”پایدار” روی بیآوریم ( یک همگرایی پایدارِ ملّی) و آن را در بطن جامعه به یک ”گفتمان ملّی” تبدیل بکنیم و تا می توانیم ”خشونت زدایی” بکنیم. بجای ادعای ”آلترناتیو سیاسی” کردن، به یک ”سیاستِ آلترناتیو پایدار” روی بیآوریم.
پاسخ به اشاره ۲
– ایجاد برابری و عدالت اجتماعی، بین مردمان ایران، در چهارچوبِ ”تمامیت ارضی و یک پارچگی” ، اصلی ست ”بسیار پایدار” و مثبت، چه از جنبه تاریخی و چه از جنبه های ”احساسات ملّی گراییِ مردمان و اقوام گوناگونِ ایرانی” (سازندگان و صاحبان اصلی ایران سرزمینِ ایران کنونی، در چهارچوبِ قوانین بین المللی).
پاسخ به اشاره ۳
– نگاهِ رژیم استبدادیِ ایران، یک نگاهِ ایدئولوژیکی و یک نیاز به ”دشمن تراشی ست” و جنگ. نگاه جایگزین و ”راه کار پایدار” پیشنهادی، می بایست متقابلن، نگاهِ یک ”آشتی ملّی و نگاهِ خشونت زدایی” باشد، برای استقرار آزادی و استقلال از راه مبارزات مدنی، نه واژهِ ”سرنگونی”!.
”سرنگونی”، شعاری ست خشونت طلبانه و اعلان جنگی ست به رژیم استبدادی جمهوری . نیاز رژیم جمهوری اسلامی برای تشدید خشونت دقیقا تکیه بر همین دشمن تراشی هاست. فراموش نکنید که رژیم استبدادی در جایگاهی ست که تمامِ ابزار های خشونت و توان مالی و نظامی را در دست دارد، به عکس شما دوستان که واژه ”سرنگونی” برای راه شما، فقط شعار خطرناکِ تو خالی بیش نیست! و به استبداد توجیه استفاده از خشونت را می دهد.
پاسخ به اشاره ۴
کاملا با آوردن این اصل مخالف هستم، ”چه در فرم و چه در محتوا” گرچه یقین دارم که با استقرار استقلال و آزادی کشور، جمهوری اسلامی وجود خارجی هم نخواهد داشت، بنابر این: استبداد می بایست جایش را به آزادی و استقلال وطن بدهد با یک روش متمدِنانه که درخور فرهنگ و تمدنِ ما ایرانیان است.
مسلم بدانید که با این ”اصلِ مشروط” شعار گونه، خطرناک و ”ناپایدار” شما خود را، از همان آغازِ حرکت، در نطفه، عقیم خواهید کرد و به هیچ کجا نخواهید رسید. این فقط یک نظر شخصی نیست و از شما مدعیان با داشتنِ ابزارِ علمی و علوم اجتماعی انسانی، نهادینه کردنِ این ”شعار” به عنوان ”اصل مشروط” واقعا تعجب آور است و بعید بوده و می باشد. همچنان این اصل متناقض است با سیر تحولیِ ناگزیرِ شما به ”آسیب شناسی ها” که جداگانه آن را بررسی خواهم کرد.
این ”اصل مشروط”، باعثِ به خطر افتادنِ اصلِ ”پایدار” تمامیتِ ارضی ایران است، چون خوب می دانید که یک هرج و مرج داخلی، به بیگانگان و دشمنان بیشمار ایرانیان اجازه تجزیه ایران را خواهد داد، آنهم به آسانی.
همچنان این سوال برای من و دیگر کسانی که دل به گروی ایران عزیز و یکپارچه بسته اند، پابرجا می ماند و محتاجِ به یک پاسخ روشن است که چرا! و به کدام دلیل، در این شرایط بحرانی و خطرناک خاور میانه و سیاست جنگ طلبانه و خودسرانهِ رژیم جمهوری اسلامی در منطقه، این چنین گزینه ایی را در اصول نگاهِ خود نهادینه کرده اید؟! شما می بایست نخست به آن یک پاسخ روشن داده و در صورت پذیرفتن این ”اشتباه بزرگ”، آن را با همگان مطرح بفرمایید! گرچه این ”گزینه اصولیِ مشروط” به عنوانِ یک پیشینه و نقطه ضعف شما، آنهم در آغاز پرونده کار، برای شما ثبت شده و خواهد ماند، تا روزی که بتوانید آن را در ”پندار، گفتار و کردار” جبران بکنید و این گمان زنی های منفی از طرفِ مخاطبان را با شفافیت کامل، از خود بزدایید.
شما می بایست بگویید، و بسیار هم شفاف بگویید که به دنبال ”قدرت نمی باشید” و اگر غیر از این است! خوب می توانید وارد جنگ با جمهوری اسلامی بشوید، و خود دانید!، این گوی و این میدان.
قسمت دوم
ابزار های پایدار و وسیله های لازم برای بستر سازی یک همگرایی
بر هیچ یک از ما پنهان نیست که یک حرکت و ”عزم ملّی” برای برقراری آزادی ها در کشوری مثلِ کشورِ همیشه استبداد زدهِ ایران، ابدن کار آسانی نیست، مخصوصا با در نظر گرفتنِ عوامل خارجی و بحران های گوناگون و متفاوت بین المللی، چه در زمینه سیاسی و چه در زمینه های اقتصادی و فرهنگی در جهان، بنابر این اگر از آغاز نتوانید خود را به ”ابزار و وسیله های پایدار” مجهز بکنید، از همان آغاز کار، شکست خود را با دستِ خود، در کارنامهِ خود، ثبت خواهید کرد.
با کمال خوشبختی، بعد از گذشت چند ماه تجربه و حضور در صحنه تبلیغاتی، با تمام کمبود ها و کاستی ها، و اشتباه های بسیار، پراکندگی ها و بد اخلاقی ها… در عمل متوجه گردیده اید که بجای شعار های سرنگونی، اسلام ستیزی، مطرح کردنِ آلترناتیو سیاسی، مطرح کردن نیروی جایگزین قدرت!، کیش شخصیت ها، ابراز وجود ها، خودمحوری ها، منافع ملّی و فرافکنی های تبلیغاتی و… برای ماندن و ادامه کار، احتیاج به بررسی ”چرایی وضعیتِ کنونیِ فرهنگی سیاسی می باشد” و مرحله اول آن، دست یافتن به این دلایل است، از طریقِ روشِ ”آسیب شناسی ها”و بررسی هر چه بیشترِ این بیماری دیرینه و کهنِ ”استبدادزدگی”در جامعه ، مخصوصن این جامعهِ جوان ایرانی.
از نیمه راه، مخصوصا اواخر این چند ماه اخیر، هر چه بیشتر، بر اهمیتِ رسیدن و دست داشتن به ” ابزارِ پایدار” پی برده و بر آن شده اید که به موضوعِ ”آسیب شناسی” هرچه بیشتر اهمیت داده و در مرحله نخست به آن بپردازید و اولین میز گرد را عجولانه! بر محور آسیب شناسی ها برنامه ریزی و پی ریزی بکنید، بنابر این، تا حدی یک تحول مثبت در ”پندار، گفتار و رفتار” شما بوجود آمد که بر ”اصول اولیه ناپایدار” شما غالب گردیده .
مرحله ”آسیب شناسی ها” یک مسئله و موضوعِ تخصصی می باشد و ابدا مسئله سیاسیِ ”آلترناتیو سازی برای رژیم جمهوری اسلامی نیست و نمی باشد” و فراموش نکنید که ”آسیب شناسی” در رابطه با رفتار و کردار یک جامعه، ابدا تبعض آمیز نیست و حد و مرز و خط قرمزی نمی شناسد. اگر به اسم و بهانهِ ”آسیب شناسی”، برای هر اندیشه ایرانی تبعیض قائل شده و خط کشی قرمز بکنید، آن ”آسیب شناسی” مطلقا ”پایدار” نیست و اعتبار علمی هم ندارد و فاقد پایه های علوم انسانی و اجتماع ست و شما را بی اعتبار خواهد کرد.
بنابراین، این مرحله به عنوان ”قدم و هدف اول”، یعنی رسیدن به ”ابزار و وسائل پایدار” برای بررسی و چراییِ پراکندگی بین ایرانیان، ”مرحله و قدمی ست مبارک و پایدار”.
با یک نگاه سریع به برنامه کار و روند چند ماهه تلاش و کار شما و دلایلِ عجولانه و نارسِ شما برای برگزاری هرچه سریعتر اولین نشست شما، می توانم توجه شما هموطنان را به چند نکته اساسی و مهم جلب بکنم و این پیش بینی های قبل از برگزاری میتوانند در آینده برای شما مفید واقع شوند:
۱- با اعتراض برخی هموطنان و تذکرات مکرر آنها به شما چه نوشتاری و چه گفتاری، بار ها شنیده شد که قبل از برگزاری این نشست، می بایست با شفافیت کامل این گروه دست اندر کار معرفی بگردنند و دلایلٍ تفرقه و مسئله جدایی چند نفر از شما، که رسانه ایی هم گردید، مشخص بگردند ، این کار نشد و شما در این کار ”شفاف سازی” ناتوان.  (به عنوان مثال مسئله حضور پرچم ایران در نشست که بدون برو برگرد وقت جلسه شما را خواهد گرفت و مسائل اصلی را به انحراف خواهد برد)؛
۲- ازدیادِ شرکت کنندگان و نفرات و فرافکنی در بررسیِ مسائل مطرح شده در برنامه آسیب شناسی ها متعدد! در سه روز کاری ( یا بهتر بگوییم حدود ۲۵ ساعتِ کاری ) نا هماهنگی و از قبل برنامه ریزی نشده و استفاده از حضور انترنتی و مجازی و مسائل تکنیکی، نشان از پراکندگی سخنان و در نهایت، ناتوانی و ناپایداری در به انجام رساندنِ برنامه می باشد که به پای گردانندگان این حرکت ثبت خواهد شد؛
۳- حضور بسیار کمرنگ نیرو های سیاسی مخالف رژیم و اپوزیسیون ایران، چنانچه شما این ”حضور پر رنگ” را با ”کم تجربه گی ”در دعوت نامه خود پیش بینی کرده بوده اید، و حال این چنین نیست! (البته به نظر من، از جهتی و بخاطر دلایلی، این کمرنگی نیروهای سیاسی می تواند مثبت ارزیابی کردد، اما خبر از اطمینانِ ”ناپایدار” و ناتوانی و عجولانه ادعا کردن شما میدهد )؛
۴-شاید ارزیابی شما در نهایت این باشد که ما (آینده ایران) آگاهانه و شناخت کامل به مسائل و مشکلات، خواسته ایم جرقه این حرکت را بزنیم، حتی با کیفیتی کم، که البته در این رابطه گفتنی ها بسیارند و نظر های متفاوت که این کار به ضرر اپوزیسیون می باشد و یا به نفع آن!. در هر صورت در صورت عدم موفقیت کامل، این توجیه ناپایدار است و غیر قابل قبول.
۵- مسئله مالی، ابدا مسئله اولی و اساسی نیست. داشتن توانایی مالی برای انجام چه برنامه و چه کار هایی!؟ اگر شما پول کلانی هم در دست داشته باشید مطمعن هستم که با این بی برنامگی، حتی نمی توانید فکر خرج کردن آن را هم بکنید! مگر اینکه با خرج های بی رویه آن ها را بهدر بدهید. داشتن پول در یک برنامه سیاسی دراز مدت، بدون برنامه ریزیهای ازقبل تعیین شده، وبراورد های دقیق ، نمیتوان کاری انجام داد، حتی پاگیر هم خواهد شد. بنابر این اول اندیشه و برنامه ریزی.
قبل از دراز کردن دست به سوی ایرانیان و هموطنان ایرانِ غیر وابستگی به دولت های خارجی، برای درخواستِ کمک مالی، می بایست در ارائه اندیشه و برنامه ریزی ها موفقیت کامل را بدست آورده شود و فقط در شرایط ارائه یک اندیشه ”پایدار” و ارائه راه کار های عملی، می توانید به مسئله و نیاز های مالی بپردازید، آنهم با کمک از متخصین خوب و مستقل ایرانیانی .
قسمت سوم
ارائه طرح و اندیشه و راه کار ها ( پیشنهاد من به شما: همگرایی پایدار ایرانیان برای آینده ایران)
هر گزینه پیشنهادی به عنوان ”راه کار”، می بایست ”پادزهر جدایی ها” باشد، نه ”تشدید کننده تفرقه و جدایی ها”، مخصوصا در مرحله نگاه و اندیشه.
نگاهِ رژیم دیکتاتوری ایران، نگاه و اندیشهِ ”دشمن تراشی ست” در چنین شرایطی، نگاه جایگزین و ”راه کار پایدار” پیشنهادی، می بایست متقابلن، نگاه ”آشتی ملّی و خشونت زدایی” باشد.
” نه” به فلسفهِ ”بر ضد” و یک آری به فلسفهِ ”برای”، یا بهتر بگوییم، نه به ”واگرایی ها” و بلی به ”همگرایی ها”.
”نه” به استبداد و ”آری” به استقلال و آزادی و آبادانی ایران و کاشتن نهالِ ”آری” فقط برای آنچه ما برای آینده ایران می خواهیم .
بجای آنگه بگوییم چه نمی خواهیم، بگوییم که چه می خواهیم، بجای سرمایه گزاری بر ضعف های دشمنان آزادی، بر روی توانایی های دوست داران و یارانِ ایران سرمایه گذاری بکنیم.
راه کاری که من به جمع شما ارائه میکنم، فقط در حدِ یک اندیشه نیست. بیش از چهار سال است که با دوستانی با مرام ها و تفاوت های نگاهی متفاوت، وارد یک تجربه بسیار پایدار گردیده و با یاری و همفکری و مدارا توانسته ایم ”فضای همگرایی پایدار ایرانیان” را به ثبت رسانده و حدود چهار سال تجربه به نتایج خوبی دست یافته ایم و به ما بسیار آموخته است که این ظرفِ ”همگرایی پایدار ایرانیان” می بایست به عنوان وسیله کار و ابزار پایدار بیطرفانه در اختیار تمام ایرانیان قرار بگیرد و هدف اصلی آن برقرار کردن فضای بحث آزارد میباشد .
قابل به تذکر است که این نهاد یک نهاد سیاسی نیست و کاملا مستقل از هر جریان سیاسی و نگاهی خاص. شما می توانید به سایت این فضا رجوع کرده و کارپایه و قوانین آن را مطالعه بفرمایید. در ده اصل کارپایه اهداف اصلی نهادینه گردیده است. هدف اصلی این نهاد چهار ساله دقیقا ”آسیب شناسی ها” جامعه ایرانی میباشند و در این زمینه تجارب خوبی را پشت سر گذاشته ایم. این فضا و سایت هیچ صاحبی ندارد و کاملا یک نهاد مدنی ست برای مورد استفاده قرارگرفتن ایرانیان از این فضا بوجود آمده است.
آخرین بحث آزاد ما ، بین پنج سخنران، دو سخنران از ایران و سه سخنران در خارج از ایران به موضوع ”استبدادزدگی در ایران و بحران روشنفکری در ایران معاصر”پرداخته اند که این نوار گفتگو و مقالات در سایت ”همپا” موجود میباشند.
در صورت تمایل میتوانم این نهاد را بهتر به شما هموطنان معرفی نمایم. مفهوم همگرایی، پایداری و مفهوم ایران و ایرانی و هویت ایرانی
”’قسمتی از مقاله من، در رابطه با ”آسیب شناسی و استبدادزدگی”

”ما ایرانیان، برای رسیدن به یک ”اندیشهِ همگرای پایدارِ ملّی”،در قدم اول می بایست بپذیریم که همگی مان کم و بیش به بیماریِ مزمن و تاریخیِ ”‌استبداد زدگی”، مبتلا هستیم، تا در آغازِ این حرکتِ پایدارِ ملّی، و به مرورِ زمان، از یک جامعهِ ”بیمار و فراری از درمان”، به یک جامعهِ ” بیمار، اما خواستارِ درمان” گذر کنیم، و در راستای یک ”همه درمانیِ” موثر، بتوانیم در عمل، این سیرِ تحولِ ریشه ایی را، در اندیشه و در رفتارِ خود نهادینه کنیم و بجاى کاشتنِ بذرِ « ترس ها، بی اعتمادی ها، پیش قضاوتی ها، دشمنی ها، واگرایی ها و خود محوری ها »، به «امید ها، اعتماد سازی ها، باور به دوستى ها، همگرایی های پایدا و یک خردِ جمعی » روى بیاوریم و در ساخت و ساز و ارائه یک ”الگوی پایدار اجتماعی” به یکدیگر یاری رسانیم، در غیر این صورت مسلما هر مداوای محدودِ ”موضعی” به عنوانِ مسکن، نه کارساز است و نه می تواند ریشه های ”استبدادزدگی” در ذهنِ تک تکِ‌ ما و در نهایت، جامعهِ استبداد زدهِ ما را بخشکاند”.
اکثر این رفتار های ریشه در ترس و بی اعتمادی دارد، ترسیدن نخست و کاملا یک رفتار و عکس العمل انسانی ست.
بنابر این برای شروع کار، از آغاز می بایست طوری عمل بشود که این ترسهای درونی تک تک ما به حداقل رسیده و کسانی که خواهان شروع یک حرکت ملّی هستند، با ارائه دادنِ دقیق ضوابط و مکانیزم یک ”همگرایی پایدار” ضریب ترس های درونی را به حداقل رسانیده و ضریب اعتماد سازی را به بالا ببرند.
به جز صداقت و شجاعت، ما احتیاج به یک شناخت ساختاری به مکانیزم ”راه کار پایدار” داریم، جایی که در فرایند کار، اندک اندک، بی اعتمادی ها ، تبدیل به اعتماد بشوند. جایی که گفتنِ ”من اشتباه کردم” گناه بحساب نمی آید و به عکس، نمایانگرِ بزرگی و شرف و خرد انسانی ست.
فکر میکنم که تنها چاره برای رهایی از استبداد جمهوری اسلامی، در یک ”همگرایی ملّی پایدار برای آینده ایران” می باشد.
سه محور اصلی ”هویت ایرانی”، ”پایداری در رفتار و اخلاق” و ”ایرانی بودن” پایه های اصلی این فضا می باشند که در سایت همپا جداگانه به آن پرداخته ایم. در این حضور، ایرانیان با اسم و رسم حقیقی حضور پیدا میکنند، نه با اسم مستعار.
ما نه به دنبال سرنگونی رژیم جمهوری اسلامی هستیم و نه به دنبال قدرت و آلترناتیو سیاسی شدن، بلکه به دنبال یک ”سیاسیت آلترناتیو” هستیم، جایی که بتوان بدون برچسب زدن ها، به مسائل و دلایل ناتوانی گروه های مخالف استبداد پرداخت و شرایط بحث ازاد را برای آنها مهیا کرد، بدون هیچ چشم داشتی.
اینجا برای کنجکاوان آدرس های کامل را میآورم تا بتوانید با تجربه و توانایی های این فضا بیشتر آشنا بگردید.


قسمت چهارم
برنامه ریزی و ادامه کار
مسلما بعد از طرح یک اندیشه پایدار و ارائه آن به عنوان یک ”الگوی اندیشه ایی و نگاهِ پایدار اجتماعی”، احتیاج به ابزار و وسائل پایدار می باشد و بعد از داشتن این ابزار های پایه ایی و نشست های متعدد، عملا نیاز اینکه چه و چگونه می بایست برای آینده عمل کرد، حس گردیده و هماهنگ با توانایی های هموندان ، برنامه کار های آینده و قدمهای بعدی ریخته خواهد شد.
همگی می توانیم در ابتدای کار و در حین کار ”اشتباه بکنیم” حتی آگاهانه، اما چاره ایی بجز ارائه راهکار و ضوابط از قبل تعیین شده و ایجاد یک فضای سالم اعتمادسازی نیست، تا رفته رفته هر کدام به خطا و اشتباهات خود پی ببریم و آن را بازگو کنیم و از گفتن آن شرمنده نشویم.
 این راه و انگیزه ایی که شما و ما برای آینده ایران برگزیده ایم (یعنی آزادی ایران) راهی ست بسیار شرافتمندانه و مقدس، اما بعضی از ”رفتار های ناپایدار” ما ریشه در استبدادی تاریخی و بیماری ما دارد و امید است که با ارائه ” ضوابط پایدار” از قبل تعیین شده، به ثمر بنشیند.
ما همگی با حقوقی برابر در برد و باخت این جریان مسئول هستیم.

با کمال احترام به شما و این حرکت و انگیزه شایسته، من ایراد را فقط در اشخاص نمی بینم بلکه از نبود شفافیت کامل ضوابط اولیه میدانم.
فراموش نکنیم که از دست دادن حتی یک همراه و همپا، در راه اهداف ملی (به هر دلیل)، اشاره و نشان از شکست جمعی دارد، مخصوصا اگر هدف یک حرکت و همگرایی ملّی باشد، آنهم برای نجات ایران عزیزمان.
من اطمینان دارم که با مدارا و صمیمیت و دوستی و با به رسمیت شمردن حق اشتراک و اختلاف نظر، همگی ما در نهایت ثمره خود را خواهیم گرفت.
با آرزوی صبوری هر چه بیشتر و تشکر بی پایان از تلاش و زحمات شما

مسعود اسماعیلو
 من به نمایندگی از نهاد ”همگرایی پایدار ایرانیان، سخن نمی گویم و سخن گوی این نهاد نیستم. و هر چه می نگارم، نظر شخصیِ خودِ من است.
۱۶ نوامبر ۲۰۱۶ میلادی